«ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ»| Κλειώ Κύρκου

στις

 

26034555_2076992775870340_1770651142_n

 

Παραμονή Χριστουγέννων. Κατακλυσμός από ευχές, εικόνες (κινούμενες ή μη) στο δίκτυο, μπλοκάρουν τα τηλέφωνα κι οι λεωφόροι, φώτα, δώρα, ρεβεγιόν, γαλοπούλες και κραγιόν… Όλα λάμπουν.

 

Παραμονή Χριστουγέννων. Πάντα μόνη μου. Στο χαλάκι μπροστά στη μπαλκονόπορτα κοιτάζοντας τον ουρανό. Κι ας είναι κι άλλοι στο σπίτι, κι ας με έχουν καλέσει κάπου. Δε θα πάω. Με περιμένει το χαλάκι μου… νυσταγμένη ή όχι πάντα περιμένω να έρθει 12 η ώρα.

 

Όχι. Για μένα 12 η ώρα δε λέει κάτι την πρωτοχρονιά… ένα βήμα από τις 365 στις 366 μέρες που αντί για 366 το λέμε 1. Και αρχίζουμε ξανά, με ευχές για τη νέα χρονιά, αγκαλιές και φιλιά, υποσχέσεις στον εαυτό μας και τους άλλους, στόχοι και πυροτεχνήματα. Πολύ όμορφα όλα αυτά, πολύ λαμπερά και ευτυχώς που γίνονται σε όλο τον κόσμο: καινούρια ξεκινήματα, προσδοκίες, χτυποκάρδια και χαμόγελα.

 

Αλλά αυτό που ψάχνω εγώ κρύβεται πίσω από ένα αστέρι που, λένε, ότι κάποτε οδήγησε κάποιους σε ένα ταπεινό καταφύγιο… όπου γεννήθηκε η αγάπη.

Η αγάπη. Δε θέλω να το χρωματίσω με θρησκευτικά πινέλα. Άλλωστε οι Άραβες φίλοι μου, μου εύχονται Merry Christmas κι εγώ τους εύχομαι Eid Mubarak. Οι άθεοι φίλοι μου μπορεί να μου ευχηθούν μπορεί και όχι και οι «ιδιαίτερα πιστοί» φίλοι και γνωστοί θα με κυνηγάνε για νηστείες και εξομολογήσεις… J. Και είναι όλοι φίλοι μου και τους σέβομαι όπως με σέβονται. Όχι, όχι, δε θέλω θρησκευτικά χρώματα.

 

Αυτό που ψάχνω, που περιμένω είναι μια ξεχωριστή ανάσα. Ένα φως στο βάθος της δικής μου ψυχής, να λάμψει περισσότερο από το πιο ακριβό ρεβεγιόν, το πιο μελωδικό τραγούδι, το πιο απαλό χάδι, το πιο φωτεινό πεφταστέρι.

Το ψάχνω στον ουρανό γιατί ο ουρανός είναι μέσα μου. Αν είμαι τυχερή έχει ξαστεριά… και χαμογελάω πονηρά στον Ωρίωνα. Αν έχει πανσέληνο, ασημένιες σταγόνες φτιάχνουν μονοπάτι υγρό μέχρι το πρόσωπό μου. Αλλά κι αν έχει συννεφιά, κι αν βρέχει… ο ουρανός είναι πάντα εκεί. Μέσα μου!

 

Κι έτσι ανιχνεύω κάθε μικρό ή μεγάλο αστεράκι κρυμμένο στην ψυχή μου. Τα σταθερα. Οι αστερισμοί που είναι πάντα εκεί. Αυτά που τρεμοπαίζουν. Ίσως γιατί δεν τα κοίταξα όσο έπρεπε ή θέλουν να ταξιδέψουν σε άλλο γαλαξία. Αυτά που ταξίδεψαν εκεί και θα μείνουν για πάντα φωτεινά αστέρια, αλλά άπιαστα από μένα. Ξέρετε ποια εννοώ. Αυτά που με βλέπουν, αλλά εγώ δεν τα βλέπω πια…
Και είναι και οι σουπερνόβες…
Αχ! Οι σουπερνόβες… εκεί που η βαρύτητα κρυφά δουλεύει μέρες, μήνες χρόνια… και κάποια στιγμή καταρρέει. Κατά την κατάρρευσή της εκτοξεύει λαμπρότητα 20 μεγατόνων μεγαλύτερη από τη μάζα της… από αυτό που είναι… σε τυφλώνει, σε παρασέρνει, σε στροβιλίζει, σε ζαλίζει… Και πάντα, μα πάντα εκτοξέυεται μακριά. Αφήνοντας πίσω ένα σκληρό πυρήνα. Έναν πυρήνα που θα συνεχίσει να εκπέμπει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ακτίνες Χ, και λίγο φως… λίγο φως για να μην τις ξεχάσεις.

 

Παραμονή Χριστουγέννων. Μέσα στον ουρανό μου αναλογίζομαι με πόση αγάπη κοίταξα τα αστέρια μου. Αν τα χαιρετούσα κάθε μέρα, αν τα άφηνα να με ζεστάνουν και να με φωτίσουν κάθε νύχτα. Πόσους κομήτες άφησα να διασχίσουν το σκούρο χρώμα της ψυχής μου, πόσες σουπερνόβες να με θαμπώσουν και να μ’αφήσουν με μικρές φωτιές που σιγοκαίνε… και θα σιγοκαίνε για μέρες… μήνες… χρόνια. Τι να γίνονται τ’άστρα που δε μπορώ να δω πια, αλλά ξέρω ότι δε μ’αφήνουν απ’ τα μάτια τους τα λαμπερά, τα καθάρια κι αιώνια πια…

 

26037459_2076992859203665_186217899_o

 

 

Παραμονή Χριστουγέννων. Φέτος έχω μαζί μου και παρέα. Έναν υπέροχο φωτεινό νάνο, με ένα φαναράκι… κι ένα χρυσό μαγικό φίλτρο που μου χάρισε ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια μου. Σκέφτομαι όσους διασκεδάζουν, τρώνε, πίνουν, χορεύουν, γελάνε. Δε ζηλεύω. Ποτέ δεν το ζήλεψα, αυτή τη μέρα τουλάχιστον. Σκέφτομαι τι μας μάθανε στο σχολείο, πως τα Χριστούγεννα πρέπει να φροντίζουμε όποιους έχουν ανάγκη… όχι κυρία δασκάλα. ΌΛΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ φροντίζουμε όσους έχουν ανάγκη, αν το θέλει η καρδούλα μας και όχι επειδή πρέπει. Σκέφτομαι ότι τίποτα από αυτά δε με αφορά απόψε. Αυτή η νύχτα, κάθε χρόνο, είναι δική μου…

 

Είναι για να με ψάξω και να με βρω. Να με προετοιμάσω για την αγάπη που θα γεννηθεί το ξημέρωμα. Να ξεπλύνω ψυχή και πνεύμα από τη σκόνη της χρονιάς που πέρασε μέχρι να αστράψει… Όχι γιατί η αγάπη φεύγει όπου έχει σκόνη. Η αγάπη μένει όπου τη θέλουν, και στα πιο σκοτεινά μέρη. Αρκεί να είναι ευπρόσδεκτη.
Μα για να λάμψει περισσότερο. Να θυμηθώ ποιες πόρτες θέλω να ντύσω με αστρόσκονη.  Είτε γιατί τη στέρησα, είτε γιατί την έκλεψα, είτε γιατί τη χρωστάω. Είτε γιατί απλά θέλω να πω «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ». Να γλιστρήσω πάνω στο χάρτη του ουρανού μου και να κοιτάξω ξανά και ξανά τα αστέρια μου… να δω πως άλλαξε ο χάρτης. Κάθε χρόνο αλλάζει, το ξέρω. Αυτή είναι η πορεία του σύμπαντος και της ψυχής.

 

Παραμονή Χριστουγέννων. Η νύχτα που δε φοβάμαι να εξερευνήσω… τις μαύρες τρύπες. Ο ουρανός δεν είναι μόνο αστέρια, ήλιοι, φωτεινοί κομήτες και παγοδρόμια γύρω από τον Κρόνο. Ο ουρανός είναι μαύρος και όλα αυτά του δίνουν φως. Τι γίνεται όμως στις μαύρες τρύπες; Είναι η νύχτα που με φόβο θα κοιτάξω, θα προσέξω να μη με καταπιούν με την τεράστια δύναμή τους… αλλά θα κοιτάξω. Γιατί αν τις αγνοήσω δε θα βρω ποτέ το φως που περιμένω κάθε χρόνο να ξαναγεννηθεί μέσα μου. Δεν πρέπει να αγνοείς τις μαύρες τρύπες. Είναι εκεί. Κρύβουν πολλά, όσα δε θες όχι να δεις… ούτε να ξέρεις πως υπάρχουν. Αλλά αν δεν τα δεις, δε θα μπορέσεις και να τα φωτίσεις. Δε θα μπορέσεις να προφυλάξεις τον ουρανό σου και τα αστέρια σου απ’ το μαγνητισμό τους.

 

Φοβάμαι. Κάθε χρόνο φοβάμαι όταν κοιτώ στις μαύρες τρύπες, κάθε χρόνο παίρνω μια ανάσα και βουτάω… γιατί σκοπός μου είναι ξημερώνοντας να έχω βρει το φως κι ο ουρανός μου να λάμπει. Με τ’αστέρια του. Τα σταθερά. Αυτά που τρεμοπαίζουν. Όσα έγιναν σουπερνόβες κι όσα γεννήθηκαν. Αλλά περισσότερο απ’ όλα, τον ήλιο μου, τον δικό μου πυρήνα. Την αγάπη. Γι αυτό τους αποφεύγω όλους. Γιατί οι μαύρες τρύπες με φοβίζουν αλλά και τα λαμπερά φώτα με τυφλώνουν. Και όπως κάποτε, λένε, πως η αγάπη γεννήθηκε σε άχυρα και ταπεινή καλύβα… έτσι κι εγώ την περιμένω στο χαλάκι μπροστά στη μπαλκονόπορτα. Κοιτάζοντας τον ουρανό. Ψηλά και μέσα μου.

 

Παραμονή Χριστουγέννων. Η δικιά μου μέρα. Η παραμονή της Αγάπης. Της αγάπης που δεν έχει φύλο, χρώμα, έθνος, θρησκεία, πορτοφόλι, δεν έχει άποψη και γνώμη. Έχει μονάχα ζεστασιά, κατανόηση, χαμόγελο, αποδοχή, μια αγκαλιά για κάθε τι που ζει και αναπνέει, για κάθε τι που έζησε κι ανέπνευσε. Μια γουλιά ακόμα από το φίλτρο μου και σταματάω… η περιπλάνηση στον ουρανό γίνεται σιωπηλά, κι εμένα απόψε μ’ έπιασε φλυαρία. Φεύγω… έχω να εξερευνήσω σκοτάδια, να φωτίσω ψυχές να στρώσω πόρτες με χρυσόσκονη…

 

ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΓΕΜΑΤΟ ΑΓΑΠΗ!

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s