«2017, ξεπέρασες κάθε προσδοκία»|Νίκη Συρίγου

στις

e53b8c73600916337f4e082331e954a6

Όπως στο τέλος κάθε χρονιάς έτσι και τώρα…

 

Η καρδιά σκιρτάει, η Ψυχή αναπολεί και τα δάκτυλα δεν ηρεμούν, γαργαλιούνται και ψάχνουν για το μολύβι εκείνο που θα το κατευθύνουν πάνω στο χαρτί και θα το κάνουν ν’ αφεθεί ή για εκείνο το πληκτρολόγιο πάνω στο οποίο θα χορέψουν, θα σχεδιάσουν λέξεις, προτάσεις, παραγράφους ολόκληρες για ό, τι έφερε κι αφήνει πίσω του το 2017.

 

Οι αναμνήσεις αποτελούν ένα ιδιαίτερο και τόσο πλούσιο μέρος της προσωπικότητας ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης του κάθε ανθρώπου.

 

Οι αναμνήσεις ποικίλουν. Το περιεχόμενό τους δε βρίσκεται σε μια ευθεία γραμμή. Αν ήταν έτσι, θα ήταν νεκρές. Θα ήταν ένα τίποτα. Οι αναμνήσεις έχουν παλμό. Η ουσία, η ποιότητα και η ποσότητά τους έχουν παλμό. Αυτό δηλώνει την ύπαρξη κίνησης, την ύπαρξη ροής, την ύπαρξη Ζωής.

 

Αρκετές αναμνήσεις μας επισκέπτονται δίχως καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Υπάρχουν, όμως, κι άλλες στις οποίες εμείς κτυπούμε την πόρτα και εκείνες πρόσχαρα -ή και όχι- την ανοίγουν και μας υποδέχονται. Κι άλλοτε η μνήμη πληγώνει. Κι άλλοτε η μνήμη σχηματίζει αυθόρμητα χαμόγελα.

 

Οι αναμνήσεις έχουν δύναμη. Οι αναμνήσεις έχουν ένταση. Κάποιες αφήνουν μια γλύκα κι άλλες μια στυφή και πικρή γεύση στα διψασμένα χείλη μας.

 

Είναι, όμως, όλες δικές μας. Είναι η ιστορία μας. Είναι αυτό που -όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται- έχει διαμορφώσει -και θα εξακολουθεί να διαμορφώνει- την προσωπικότητά μας, το είναι μας.

 

Μοιραία, λοιπόν, είτε το επιδιώκουμε είτε όχι, πάντα, όσο πλησιάζει η έλευση του νέου έτους -με ό, τι νέο κρύβει μέσα του- μα και το τέλος της κάθε γέρικης χρονιάς που το πέρασμά της άφησε πάνω μας σημάδια ανεξίτηλα, αυτόματα το μυαλό μπαίνει σε μια διαδικασία ανασκόπησης κι αναδρομής. Και μαζί ακολουθούν η καρδιά και η Ψυχή.

 

Ξέρεις, είναι που τελειώνει κάτι παλιό και ξεκινά κάτι νέο και θες να δεις πώς ήσουν στην έναρξη και πώς στην λήξη του ταξιδιού. Τι άλλαξε πάνω σου και, κυρίως, μέσα σου.

 

Ποιες οι προσθήκες, ποιες οι απουσίες, ποιες οι εμπειρίες, ποια τα διδάγματα, ποια η νέα γνώση, πόσα και ποια συναισθήματα σε κυρίευσαν, σε γέμισαν, σε άδειασαν, πόσα γέλια, πόσα δάκρυα, πόση χαρά, πόσος πόνος, πόσος τρόμος, πόσος ενθουσιασμός κατάφεραν να χωρέσουν σ’ ακόμη δώδεκα πλούσιους μήνες που ανέπνεες σ’ αυτή τη Ζωή; Κάθε ανάσα σου και μια στιγμή σου. Κάθε στιγμή σου και μια ανάμνηση. Κάθε χρονιά με τα πάνω της και τα κάτω της.

 

Το δίχως άλλο, ήταν μια ζωντανή χρονιά. Κάθε χρονιά είναι. Δεν γίνεται διαφορετικά. Κάθε χρονιά, καθετί, κάτι έχει να σού μάθει. Φτάνει να ξέρεις να το επεξεργαστείς, να το εκτιμήσεις, να το αξιοποιήσεις.

 

Οι αναμνήσεις μπορούν να γίνουν φορτίο στις πλάτες μας αλλά έχουν και την εκπληκτική ικανότητα να εντάσσουν μέσα τους το απόσταγμα της Ζωής μας αλλά και το καθετί που μπορεί να μας παρακινήσει, να μας ωθήσει, να μας κάνει να βουτήξουμε στην δράση, για να διαμορφώσουμε κι άλλες, πολλές περισσότερες από δαύτες. Και δίχως αμφιβολία κι αυτή η χρονιά έφερε πολλές εμπειρίες, πολλές δυνατές στιγμές που δύσκολα θ’ άλλαζαν ή θ’ αντικαθίσταντο από κάποιες άλλες.

 

Στιγμές τόσο δικές μας, τόσο μοναδικές, κινητήριος δύναμη, χαμόγελο στα χείλη, γλύκα στην Ψυχή ενίοτε και πόνος που με τον κατάλληλο τρόπο μετουσιώνεται σε δύναμη. Την δική σου προσωπική δύναμη για την συνέχεια.

 

Και το ταξίδι αρχίζει.

Πόσο περιπετειώδης, πόσο διαφορετική, πόσο ανατρεπτική, πόσο έξω απ’ τα συνηθισμένα υπήρξε αυτή η χρονιά. Γεννήθηκε ένας άλλος εαυτός που απαίτησε, διεκδίκησε, έπαθε, έμαθε, γέλασε τόσο δυνατά, τόσο τρανταχτά, γιατί το είχε τόση ανάγκη, απόλυτη ανάγκη. Κι αυτό αποτέλεσε συνειδητοποίηση όσο οι μήνες έτρεχαν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Κάθε μήνας τόσο ξεχωριστός. Κάθε μήνας τόσο δυνατός.

Ήταν η χρονιά αυτή που πάρθηκαν πολλές αποφάσεις. Είτε ήταν μικρής, φαινομενικά, σημασίας, όπως το να χαράξεις πάνω στο δέρμα σου λέξεις ουσίας που σ’ εκφράζουν στον απόλυτο βαθμό και θέλεις να σε συντροφεύουν, όταν το βλέμμα πέφτει πάνω τους -επιθυμία χρόνων που, πλέον, κατέστη ανάγκη- είτε ήταν μεγάλης σπουδαιότητας, όπως το να κυνηγήσεις ένα νέο όνειρο. Κάτι που σταδιακά γίνεται πραγματικότητα. Βήμα-βήμα. Και ξεκίνησε τότε. Όταν πήρες άδεια απ’ την δουλειά, άφησες την Σαντορίνη, ανέβηκες στην Αθήνα, πέρασες την πόρτα της νέας σου σχολής για την εγγραφή σου και στην συνέχεια βγήκες έξω απ’ αυτή πιο δυνατή και πιο περήφανη από ποτέ γιατί κάτι τελείως καινούργιο, κάτι εντελώς δικό σου, μια νέα αρχή -με όσες δυσκολίες κι αν περιλαμβάνει- σε περίμενε. Και τώρα το ζεις. Σ’ έντονους ρυθμούς. Πλάι στο πλευρό ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια τρέλα μ’ εσένα. Στο πλευρό ανθρώπων που ανακαλύπτετε και μοιράζεστε από κοινού νέα πράγματα, νέες καταστάσεις, νέες παραστάσεις. Πλάι στο πλευρό εκείνων των λίγων ανθρώπων που, αν και σε σύντομο χρονικό διάστημα, κατάφερες να ξεχωρίσεις. Απ’ την μάζα οι συγκεκριμένοι. Απ’ τους πολλούς οι λίγοι. Κι απ’ αυτούς τους λίγους μερικοί πιο ξεχωριστοί.

Ήταν η χρονιά αυτή που ήρθες ακόμη πιο κοντά με τους φίλους σου. Σας έδεσε ένας ακόμη χρόνος με χαρές. Αλλά και με τα ζόρια. Αυτά τα δικά σας. Που τα συζητάτε μέχρι να φτάσετε στην λύση. Και οι κολλητοί, οι στενοί φίλοι έγιναν στενότεροι χωρίς ποτέ να σε περιορίζουν αλλά χαρίζοντάς σου απίστευτες στιγμές που τις συνόδευσαν βόλτες, γέλια, κλάματα, εξομολογήσεις, αγκαλιές, χαμόγελα, καφρίλες. Όλα τα όμορφα και τα ζόρικα που διαμορφώνουν τις φιλικές σχέσεις. Και νιώθεις απίστευτη ευφορία που κάποιοι άνθρωποι αποτελούν σταθμό στην Ζωή σου και τούς ευχαριστείς γι’ αυτό, γιατί μαζί τους αισθάνεσαι οικεία, αισθάνεσαι ο εαυτός σου και σ’ αποδέχονται όπως πραγματικά είσαι. Μπορείς να είσαι ανοικτός χωρίς να παρεξηγείται το παραμικρό. Δημιουργείτε και μοιράζεστε δικά σας πράγματα. Μια τεράστια αγκαλιά αξίζει στα τρία εκείνα αγαπημένα πρόσωπα, σημεία αναφοράς, που ήταν, είναι και θα εξακολουθούν να είναι για πολλά ακόμη χρόνια μέσα στην καθημερινότητα.

Ήταν η χρονιά που έφτασες, επιτέλους, κοντά σ’ αυτό που αγαπούσες και πήρες μια γεύση από εκείνο. Όχι όση ήθελες αλλά, τουλάχιστον, το άγγιξες και κατάλαβες πως οι κόποι σου δεν πήγαν χαμένοι. Επέμεινες και κάτι κέρδισες, έστω και το ελάχιστο. Κι αυτό το ελάχιστο ήταν μια επιβράβευση για εσένα. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις πόσο μάτωσες γι’ αυτό. Και μονάχα ένα χαμόγελο ήταν αρκετό, για να ξεχάσεις όλο τον πόνο.

Ήταν η χρονιά που είχε πολλά σκαμπανεβάσματα. Μετάνιωσες, εν μέρει, για κάποιες σου αποφάσεις. Ωστόσο, συζήτησες με τον εαυτό σου και συμφωνήσατε από κοινού ότι, αν δεν είχες προβεί σ’ αυτές, άλλα, περισσότερο όμορφα πράγματα δεν θα είχαν έρθει στην Ζωή σου, δεν θα υπήρχε χώρος γι’ αυτά. Πάντα κάτι χάνουμε, κάτι κερδίζουμε. Κι εν πάση περιπτώσει για μια ακόμη χρονιά είδες ως που φτάνουν τα όριά σου. Όρια τα οποία ξεπέρασες, τα υπερέβαλλες. Μικρά και μεγάλα βήματα που δεν φανταζόσουν ότι μπορούσες να προβείς σ’ αυτά. Κι όμως τα έκανες. Και η περηφάνια είναι γιγαντιαία.

Ήταν η χρονιά που χόρτασες την Ιδιαίτερη Πατρίδα σου. Χόρτασες Κυκλάδες. Θάλασσα και γαλάζιο. Ήλιο φωτεινό, σχεδόν, καυτό. Γνώρισες ξανά, από μια άλλη οπτική, τον τόπο σου. Πιο ώριμα και πιο συνειδητοποιημένα αυτή την φορά. Και τον λάτρεψες!

Ήταν η χρονιά που βίωσες στο πετσί σου τι πάει να πει πραγματική φιλοξενία. Κατάλαβες ότι υπάρχουν άνθρωποι -πέρα απ’ τους γονείς και τ’ αδέλφια σου- που μπορούν να σ’ αγαπήσουν, να σε κάνουν να νιώσεις σαν το σπίτι σου, να το ανοίξουν για εσένα, να σε κάνουν κομμάτι της οικογένειάς τους, της καθημερινότητάς τους. Δεν σού χάλασαν χατίρι κανένα. Δεν σε ξεχώρισαν απ’ τα παιδιά τους. Και τούς ευγνωμονείς τόσο γι’ αυτό. Ήρθες πιο κοντά με τους συγγενείς σου. Τούς γνώρισες πιο πολύ, πιο βαθιά. Σαν απ’ την αρχή. Και τούς λάτρεψες. Η σκέψη σου πάντα μαζί τους. Και δεν βλέπεις την ώρα να τούς ξαναδείς. Ν’ αναβιώσετε τα όσα υπέροχα αλλά και τα όσα δύσκολα ζήσατε και σας ένωσαν περισσότερο. Και να δημιουργήσετε κι άλλα, πιο πολλά, νεότερα, δυνατότερα. Που θα σας φέρουν ακόμη πιο κοντά.

Ήταν η χρονιά που μέσα απ’ την δουλειά γνώρισες τόσους πολλούς ανθρώπους. Απ’ όλο τον κόσμο. Πόσα πρόσωπα είδες; Πόσα χαμόγελα; Πόσα γέλια και πόση ανεμελιά από εκείνους έδιναν σ’ εσένα το κίνητρο να γίνεσαι καλύτερος στην δουλειά σου; Για να κάνεις τις διακοπές τους όσο περνά απ’ το χέρι σου μια ομορφότερη εμπειρία. Πόσες γλώσσες άκουσες; Με πόσους επικοινώνησες; Αντάλλαξες κουβέντες. Έδωσες πληροφορίες. Ένιωσες να εκτιμούν την δουλειά σου. Κι εσένα τον ίδιο ως άνθρωπο. Και ήταν κι εκείνοι, οι δύστροποι, οι κακοπροαίρετοι που σ’ έκαναν ν’ αγανακτείς αλλά δεν το έβαζες κάτω.

Ήταν η χρονιά που συνεργάστηκες με τόσο πολύ κόσμο. Χαιρόσουν την κάθε καινούργια μέρα, γιατί παρά την πίεση και το τρέξιμο, βρίσκατε τον τρόπο να την κάνετε ξεχωριστή. Μέσα στο χάος είχατε τους δικούς σας κώδικες επικοινωνίας, μπορούσατε να συνεννοηθείτε με τα μάτια και μόνο. Μια μονάχα κίνηση ή ένα βλέμμα ήταν ικανά να σας κάνουν να προσπαθείτε μετά βίας να κρατήσετε τα γέλια σας. Ήταν ένα καλοκαίρι κουραστικό και ξεκούραστο την ίδια στιγμή. Πόσο μαγικό είναι αυτό. Καλοκαίρι φουλ στην εργασία αλλά και κορεσμένο από τρέλα, εμπειρίες, τρανταχτά γέλια, σφικτές αγκαλιές.

Ήταν η χρονιά που μέσα στον τόσο κόσμο που γνώρισες ξεχώρισες έναν τελείως άγνωστό σου άνθρωπο. Ούτε συγγενής, ούτε φίλος. Τίποτα. Ως εκείνη την στιγμή απλά γνώριζες πως υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο με το τάδε όνομα. Κι όμως. Με τον άνθρωπο αυτό συνεργάστηκες. Επί μήνες. Κάθε μέρα. Όλη μέρα. Στα ζόρια και στο τρέξιμο. Στα δύσκολα και στις απαιτήσεις. Ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκες το ίδιο σπίτι, την ίδια αυλή. Ακόμη, λοιπόν, στο σπίτι και στην χαλάρωση μαζί. Βλέποντας προκριματικά μουντιάλ, τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ κι αγώνες της ΑΕΚ. Και στην δουλειά, εκεί στα κλεφτά, τσεκάρατε και τι παίζει στο Ευρωμπάσκετ. Εκεί, λοιπόν, πάνω στην πίεση, στην τριβή της εργασίας και της συνεργασίας. Εκεί, λοιπόν, στην “συγκατοίκηση”, στο σπίτι που άνοιξαν και για τους δύο σας και σας φιλοξένησαν μ’ άπλετη φροντίδα. Εκεί όπου φαίνεται ο πραγματικός εαυτός του άλλου. Εκεί που γίνεται ολοφάνερο τι πραγματικά είναι ο άλλος. Εκεί γνώρισες αυτόν τον άγνωστο, τον θαύμασες, σε κέρδισε, τον θεώρησες φίλο, αισθάνθηκες οικεία μαζί του, ανεχόταν την τρέλα, τα κλάματα και τα νεύρα σου, μοιράστηκες κουβέντες, σε συμβούλεψε, στάθηκε με κάθε τρόπο στο πλευρό σου, για ν’ αντέξεις, τον αγάπησες ανιδιοτελώς, κατάφερε να σε κάνει να τον θεωρήσεις τρίτο σου αδελφό (πόσο σπουδαίο είναι αυτό!) και η σχέση αυτή, έστω κι από απόσταση, αντέχει ακόμα, γιατί δεν την αφήνεις να σε αφήσει. Απέκτησες, λοιπόν, έναν ακόμη σπουδαίο άνθρωπο στην Ζωή σου.

Ήταν η χρονιά που συνειδητοποίησες ότι ο χρόνος τρέχει και κανέναν δεν περιμένει. Κι έπρεπε να περάσουν χρόνια, για να καταλάβεις ότι, τελικά, όντως, λειτουργεί θεραπευτικά. Ίσως δεν ήθελες να το δεις. Ίσως ακόμα ήλπιζες. Ίσως παίδευες τον εαυτό σου. Όμως συνειδητά ή ασυνείδητα έφτασε η ώρα, για να δοθεί ένα τέλος σε καταστάσεις νοσηρές, που σε φθείρουν κι ας ανέμενες να βγει κάτι όμορφο απ’ αυτές. Ήρθε η ώρα για το οριστικό τέλος σ’ ό, τι γρατζούνιζε την Ψυχή. Έπρεπε να δοθεί ένα τέλος, ακόμη κι αν πάλεψες για το συγκεκριμένο, για το μοναδικό, για το τέλειο, γι’ αυτό που χρόνια ολόκληρα τόσο επιθυμούσες αλλά οι αντικειμενικές συνθήκες πήγαιναν κόντρα σ’ όλα και σε κρατούσαν μακριά απ’ αυτό που λαχταρούσες. Δεν το έβαλες εύκολα κάτω, δεν νικήθηκες, πάλεψες μ’ όλες σου τις δυνάμεις, είσαι περήφανος γι’ αυτό, διότι ξέρεις ότι δεν λύγισες αλλά δεν εξαρτιούνται όλα απ’ το χέρι σου. Ούτε απ’ το χέρι του άλλου. Είναι η Ζωή που θέτει του κανόνες της κι, όσο κι αν θες να τούς παρακούσεις, εκείνοι σε κατευθύνουν. Παίζουν το δικό τους παιχνίδι και κάποιες φορές παίζουν και μαζί σου. Συνεπώς, πήρες αποφάσεις ζωτικής σημασίας που αφορούν ανθρώπους αγαπημένους που, ωστόσο, “λείπουν”. Αποφάσισες ν’ ανασάνεις αλλά να μην πάψεις να θυμάσαι. Αποφάσισες να κρατήσεις κάθε όμορφο συναίσθημα μέσα σου και να προχωρήσεις. Ό, τι γράφεται στην καρδιά, δύσκολα σβήνει. Και δεν θα σβήσει, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αλλά το χρωστάς στον εαυτό σου το επόμενο το βήμα. Διότι υπάρχουν φορές που οι καταστάσεις μας υπερβαίνουν. Δεν εγκαταλείπεις. Δεν οπισθοχωρείς. Δεν δίνεις μια στο συναίσθημα κι όπου πάει. Αλλά οι συνθήκες σε περιορίζουν. Ακούγεται κοινότυπο αλλά η ίδια η Ζωή βάζει ένα φρένο, σού δείχνει άλλη διαδρομή. Μόνο μία. Ή συνεχίζεις ή θα πέσεις στο αδιέξοδο. Και δεν έχεις άλλη επιλογή. Απλά προχωράς. Μα δεν ξεχνάς! Αυτό είναι το σπουδαιότερο και το πιο μάγκικο.

Ήταν η χρονιά που πήρες γενναίες και σημαντικές αποφάσεις. Ξεπέρασες δυσκολίες. Σημείωσες μικρές, δικές σου προσωπικές επιτυχίες. Παράλληλα, έκανες νέα όνειρα, έθεσες νέους στόχους, έσπευσες να τούς υλοποιήσεις. Η νέα σχολή, το νέο σπίτι, η νέα γειτονιά. Μια νέα αρχή γενικά!

Αλλά υπάρχουν κι εκείνα τα κλασικά, τα αγαπημένα, οι σταθερές σου. Τα γήπεδα και οι εκδρομές. Να γνωρίζεις όλη την Ελλάδα στο πλευρό των αγαπημένων σου ανθρώπων και της αγαπημένης σου ομάδας.

Τέλος, για μια ακόμη χρονιά συνειδητοποίησες πόσο τυχερός είσαι που έχεις τόσο υπέροχους γονείς που ξέρεις ότι πάντα θα είναι εκεί για εσένα. Γιατί είναι εκεί για εσένα. Γονείς που τρέχουν, για να μη σού λείψει το παραμικρό. Και είναι φορές που θες να τούς δείξεις το πόσο εκτιμάς μα και τιμάς αυτό που όχι από υποχρέωση αλλά από καθαρό κι ανιδιοτελές ενδιαφέρον κάνουν για εσένα. Αλλά δεν μπορείς. Γιατί οποιαδήποτε κίνησή ή λέξη σου ωχριά μπροστά στην προσφορά και την φροντίδα τους. Την επισκιάζει. Κι ακόμα κι να τούς σπας τα νεύρα και τούς παιδεύεις, χρόνο με τον χρόνο καταλαβαίνεις πόσο περισσότερο τούς αγαπάς! Διότι, όσο κι αν νομίζεις ότι μπορείς να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου, πάντα η φροντίδα απ’ την οικογένεια είναι ανεκτίμητη. Και σπουδαία! Πολλές φορές κι απαραίτητη! Γιατί όσο κι αν κοπανιέσαι διαμαρτυρόμενος, πάντα αναζητάς την φροντίδα τους. Γιατί κανείς άλλος δεν μπορεί να σε νοιαστεί όπως εκείνοι. Γιατί, ενώ υπάρχουν φορές που δεν αντέχεις τον ίδιο σου τον εαυτό, εκείνοι θα έδιναν και την Ψυχή τους, για να είναι καλά η δική σου!

Και κάπου εκεί, στην εκπνοή του χρόνου, αντιλαμβάνεσαι ότι έχουν αλλάξει πολλά περισσότερα απ’ όσα φανταζόσουν ότι θ’ άλλαζαν ή θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν στα σπλάχνα του 2017. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι οι επιθυμίες σε καταλαμβάνουν, σε ξεπερνούν και συναισθήματα και καταστάσεις που δεν φανταζόσουν ότι θα σ’ επισκέπτονταν σού έχουν κτυπήσει την πόρτα. Παράλληλα, αντιλαμβάνεσαι πως κάποιοι άνθρωποι και καταστάσεις αποτελούν σταθερές και δεν θ’ άλλαζες το παραμικρό για τίποτα και για κανέναν!

Έτσι, λοιπόν, κλείνει η χρονιά! Μ’ αυτά τα καμώματα. Αυτές τις εμπειρίες. Αυτές τις συνειδητοποιήσεις.

Ακόμη μια πλούσια χρονιά! Σε συναίσθημα, σ’ εμπειρία, σε στιγμές. Φορτωμένη με υπέροχες αναμνήσεις!

2017, ξεπέρασες κάθε προσδοκία!

Υγιείς και δυνατοί να είμαστε, για να ζήσουμε κι άλλα πολλά! Σπουδαιότερα! Εντονότερα!

Συνεχίζουμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s